fa بررسی گذشته ‌نگر علایم بالینی و پاراکلینیک بیماران انسولینوما طی دو دهه اخیر عمومى General پژوهشي Research انسولینوما بیماری نادری است اما شایع‌ ترین علت هیپوگلیسمی ناشی از هیپرانسولینمی درون ‌زاد می ‌باشد و در بیماران دچار هیپوگلیسمی باید مد نظر قرار گیرد. این مطالعه به منظور بررسی خصوصیات بالینی و آزمایشگاهی انسولینوما طراحی گردید.در این مطالعه گذشته نگر، پرونده‌های بیماران انسولینومای بستری شده در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی تهران طی دو دهه اخیر که بیماری آنها از نظر بیوشیمیایی و هیستولوژیک تایید شده بود، مورد بررسی قرار گرفت و اطلاعات حاصل با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 47% بیماران زن و 53% مرد و متوسط سن آنها 15.3±39 سال بود. میانگین مدت زمان شروع علایم تا تشخیص نهایی 39.9 ماه بود. حدود 84% بیماران با تشخیص‌های دیگر مانند اختلالات نورولوژیک بستری شده بودند. علایم نورآدرنرژیک هیپوگلیسمی در 88.2% و علایم نوروگلیکوپنیک در 95.6% بیماران وجود داشت. محل تومور با استفاده از سونوگرافی شکمی،CT اسکن پانکراس و آنژیوگرافی تعیین شده بود. میانگین قطر تومور در بیمارانی که تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، 2.9 سانتی متر بود. 76.3% تومورها منفرد و 94.2% آنها خوش خیم بودند. میزان بهبودی پس از عمل جراحی 87.3 بود و تنها 5 مورد مرگ حین عمل یا هفته اول پس از عمل وجود داشت و در 4 بیمار عوارض عمده‌ای مشاهده شد. در مواردی تاخیر در درمان انسولینوما به علت تشخیص دیر هنگام، منجر به عوارض عمده و حتی مرگ می‌شود. در مطالعه ما در مقایسه با سایر مطالعات سن بروز بیماری پایین ‌تر، تظاهر بیماری با تشنج، اغما و فراموشی بیشتر و اندازه تومور بزرگتر بوده است. به نظر می ‌رسد حساسیت و ویژگی روش‌های تعیین موضوع تومور در ایران پایین باشد که با توجه به پیشرفت‌های اخیر استفاده از تکنولوژی دقیق‌ تر ضروری است. انسولینوما، هیپوگلیسمی، تومورهای پانکراس، تومور سلول بتا، هیپرانسولینمی 97 103 http://jmciri.ir/browse.php?a_code=A-10-1-1016&slc_lang=fa&sid=1