مجله علمی پژوهشی سازمان نظام پزشکی ایران
Journal of Medical Council of Iran
دوره 44، شماره 2 - ( 1405 )
جلد 44 شماره 2 صفحات 15-6 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Mousavinejad S. ical Boundaries of Medical Trainees’ Responsibility. jmciri 2026; 44 (2) :6-15
URL: http://jmciri.ir/article-1-3422-fa.html
URL: http://jmciri.ir/article-1-3422-fa.html
موسوی نژاد شهریار. حدود مسئولیت فراگیران پزشکی. مجله علمی پژوهشی سازمان نظام پزشکی ایران. 1405; 44 (2) :6-15
هیات علمی گروه اخلاق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران و هیات علمی گروه اخلاق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
چکیده: (972 مشاهده)
چکیده
هر روزه در مراکز درمانی آموزشی، دانشجویان و دستیاران در کنار اساتید در درمان بیماران مشارکت یا اقدام میکنند. حدود مسئولیت آنان در صورت بروز خطا یکی از مسایل مهم در اخلاق و حقوق پزشکی است. طبق تعریف آییننامه دستیاری وزارت بهداشت، دستیار به “فرد” اطلاق شده و با تعریف دانشجو تفاوتیهایی دارد، هرچند که او هم تحت تعلیم و آموزش اساتید میباشد. با رجوع به قوانین فقهی و مثالهای مشهور “دانش آموز-معلمی” یا “مربی شنا” به نظر میرسد تمام بار مسئولیت فراگیر بر عهده آموزشدهنده میباشد، اما از طرف دیگر بر اساس اصل شخصی بودن مسئولیت جزایی که از اصول مهم حقوق جزا میباشد میتوان چنین برداشت کرد که خود فاعل مسئولیت تام در مورد خطا دارد. برخی اعتقاد دارند طبق ماده 142 قانون مجازات اسلامی میتوان با اثبات مسئولیت آموزشدهنده این مسئولیت را به آموزشدهنده منتسب نمود. در قوانین انگستان و فرانسه نیز همانند ایران مسئولیت جزایی فعل غیر را به مسئول اصلی برمیگرداند. معیار دیگری که برخی به آن اعتقاد دارند معیار “شخص معقول در همان حرفه” است که در رویههای بینالملی نیز به آن تکیه میشود و تبیین مصادیق آن برای هر رسته فراگیر میتواند به تعیین دقیقتر مسئولیت فراگیران کمک کند. بر اساس مستندات قانونی در ایران از جمله قانون کار، قانون مجازات اسلامی، آیین نامه انتظامی رسیدگی به تخلفات صنفی و حرفه ای شاغلین حرفه های پزشکی و راهنمای عمومی اخلاق شاغلین حرف پزشکی بار مسئولیت فراگیران بر عهده آموزش دهندگان و اساتید میباشد. البته ملاحظات و موضوعاتی مانند رابطه استخدامی یا همکاری (پیمانکار) فرد با مرکزدرمانی یا مسئولیتمدنی و سازمانی مراکز در قبال آسیبهای وارده به بیماران نیز از مواردی است که در این مورد قابل بحث میباشد.
هر روزه در مراکز درمانی آموزشی، دانشجویان و دستیاران در کنار اساتید در درمان بیماران مشارکت یا اقدام میکنند. حدود مسئولیت آنان در صورت بروز خطا یکی از مسایل مهم در اخلاق و حقوق پزشکی است. طبق تعریف آییننامه دستیاری وزارت بهداشت، دستیار به “فرد” اطلاق شده و با تعریف دانشجو تفاوتیهایی دارد، هرچند که او هم تحت تعلیم و آموزش اساتید میباشد. با رجوع به قوانین فقهی و مثالهای مشهور “دانش آموز-معلمی” یا “مربی شنا” به نظر میرسد تمام بار مسئولیت فراگیر بر عهده آموزشدهنده میباشد، اما از طرف دیگر بر اساس اصل شخصی بودن مسئولیت جزایی که از اصول مهم حقوق جزا میباشد میتوان چنین برداشت کرد که خود فاعل مسئولیت تام در مورد خطا دارد. برخی اعتقاد دارند طبق ماده 142 قانون مجازات اسلامی میتوان با اثبات مسئولیت آموزشدهنده این مسئولیت را به آموزشدهنده منتسب نمود. در قوانین انگستان و فرانسه نیز همانند ایران مسئولیت جزایی فعل غیر را به مسئول اصلی برمیگرداند. معیار دیگری که برخی به آن اعتقاد دارند معیار “شخص معقول در همان حرفه” است که در رویههای بینالملی نیز به آن تکیه میشود و تبیین مصادیق آن برای هر رسته فراگیر میتواند به تعیین دقیقتر مسئولیت فراگیران کمک کند. بر اساس مستندات قانونی در ایران از جمله قانون کار، قانون مجازات اسلامی، آیین نامه انتظامی رسیدگی به تخلفات صنفی و حرفه ای شاغلین حرفه های پزشکی و راهنمای عمومی اخلاق شاغلین حرف پزشکی بار مسئولیت فراگیران بر عهده آموزش دهندگان و اساتید میباشد. البته ملاحظات و موضوعاتی مانند رابطه استخدامی یا همکاری (پیمانکار) فرد با مرکزدرمانی یا مسئولیتمدنی و سازمانی مراکز در قبال آسیبهای وارده به بیماران نیز از مواردی است که در این مورد قابل بحث میباشد.
نوع مطالعه: مروری |
موضوع مقاله:
اخلاق پزشکی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |